Վարդան Պողոսյան․ Կարիերաս վաղաժամ ավարտելուց հետո շատ դժվար ժամանակներ եմ ունեցել

Հայ ֆուտբոլասերը վստահաբար չի մոռացել հարձակվող Վարդան Պողոսյանին, որը հանդես է եկել արտասահմանյան և հայկական մի շարք ակումբներում՝ հրավիրվելով նաև Հայաստանի ազգային հավաքական։

Ռուսաստանում ֆուտբոլային առաջին քայլերն արած ֆուտբոլիստը հետագայում տեղափոխվել է Իսպանիա, որտեղից էլ սկսվել է վերջինիս կարճ, բայց միևնույն ժամանակ իրադարձություններով լեցուն պրոֆեսիոնալ կարիերան։ Պողոսյանը տևական ժամանակ է՝ ավարտել է կարիերան, չնայած, որ այդ մասին չի եղել պաշտոնական հայտարարություն։ Նախկին ֆոտբոլիստի հետ զրուցել ենք կարիերան ավարտելու պատճառների և անցած ֆուտբոլային «ճանապարհորդության» մասին։

-Վարդան, արդեն մեկուկես տարի է՝ պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլ չես խաղում։ Ո՞րն էր կարիերադ վաղաժամ ավարտելու պատճառը։

-Այո, երբ մեկուկես տարի առաջ երկրորդ անգամ վիրահատվեցի, հետվիրահատական շրջանից հետո՝ մարզումները վերսկսելուն պես կրկնվեցին նույն ցավերը։ Իրականում քիչ մարդիկ գիտեն, սակայն ծնկիս վնասվածքի պատճառով վերջին տարիներին անընդհատ ցավերի «ուղեկցությամբ» էի խաղում, ինչի պատճառով զգալիորեն նվազել էր խաղամակարդակս։ Այդ ամենն անձամբ խաղերի ժամանակ էի զգում։ Այդ պատճառով ստիպված եղա ժամանակից շուտ ավարտել կարիերաս։

-Այժմ ինչո՞վ ես զբաղվում։ Կապ ունե՞ս ֆուտբոլի հետ։

-Կարիերաս ավարտելը շատ ծանր հետևանքներ ունեցավ։ Բավականին դժվար ժամանակներ էին ինձ համար։ Գրեթե ութ ամիս անընդհատ երկրից երկիր էի տեղափոխվում, ինչ-որ նոր բաներ էի փնտրում՝ փորձելով չմտածել ֆուտբոլի մասին։

Ներկա պահին կապ չունեմ ֆուտբոլի հետ։ Իհարկե, շարունակում եմ շատ սիրել մարզաձևը, և ապագայում հնարավոր է՝ որևէ աշխատանքով զբաղվեմ, որն անմիջական կապ կունենա ֆուտբոլի հետ։

-Երկու տարի անցկացնելով Իսպանիայում՝ տեղափոխվեցիր Կրասնոդարի «Կուբան»։ Ինչպե՞ս առաջացավ կարիերադ Ռուսատանում շարունակելու տարբերակը։

-Ֆուտբոլային կրթությունս ստացել եմ Մոսկվայի «Սպարտակում», որից հետո 16 տարեկանում տեղափոխվեցի Իսպանիա՝ այնտեղ անցկացնելով վեց տարի։ Երբ հանդես էի գալիս «Ռեալ Մուրսիա» ակումբում, առաջարկ եղավ «Կուբանից», այդպես էլ տեղի ունեցավ տրանսֆերը։

-Իսպանական և հայկական ակումբներից բացի, հանդես ես եկել նաև «Կուբանում», մոլդովական «Դաչիայում», մակեդոնական «Ռաբոտնիչկիում»։ Կպատմե՞ս այդ ժամանակահատվածի ստացված և չստացված դրվագների մասին։

-Ճիշտն ասած, ամեն ինչ այնպես է դասավորվել, որ կարիերայիս ընթացքում շատ ակումբներ եմ փոխել։ Անկեղծ, չգիտեմ՝ ինչով է դա պայմանավորված։ Յուրաքանչյուր ակումբում նոր բան եմ սովորել, նոր ընկերներ եմ ձեռք բերել։ Մակեդոնական փուլը շատ լավն էր։ «Ռաբոտնիչկին» լավ ակումբ էր, սակայն այնտեղ էլ խանգարեցին վնասվածքները։

-Կարիերայիդ ընթացքում եղե՞լ են չկայացած տրանսֆերներ, երբ վերջին պահին ինչ-որ բան խանգարել է տեղափոխությանը։

-Այդպիսի դեպքեր չեն եղել, սակայն այլ խնդրի էի բախվում՝ եղած տարբերակներից չկողմնորոշվելով, թե որ մեկն ընտրեմ։ Երբ վերլուծում եմ անցածս ճանապարհը, գոհ եմ իմ կարիերայից։ Խաղացածս բոլոր ակումբներում տվել եմ առավելագույն ուժերս և որակներս։

-Հայաստանում հանդես ես եկել «Փյունիկի», «Գանձասարի», «Ուրարտուի» և «Ալաշկերտի» կազմերում։ Այս ակումբներից ո՞ր մեկի հետ են կապված լավագույն հիշողություններդ։ Եվ ո՞ր ակումբում չստացվեց հարմարվել։

-Հայկական ակումբներից լավագույն հիշողություններս կապված են «Փյունիկի» հետ։ Այն իմ առաջին հայկական ակումբն էր, որի կազմում անցկացրել եմ լավագույն մրցաշրջանս։

«Ալաշկերտում» և «Ուրարտուում» ամեն ինչ շատ վատ դասավորվեց։ Առանձնահատուկ կնշեմ նաև «Գանձասարի» անունը, որի կազմում բավականին շատ հանդիպումներ եմ անցկացրել։ Այն մի մեծ ընտանիք էր և կարիերայումս ունեցած լավագույն թիմերից մեկը՝ ներսում առկա մթնոլորտի առումով։

-Հետևու՞մ ես Հայաստանի ներկայիս առաջնությանը։ Կհամեմատե՞ս քո ժամանակվա և ընթացիկ առաջնությունների մակարդակները։

-Իհարկե, հետևում եմ։ Հնարավորության դեպքում նաև մարզադաշտ եմ այցելում։ Յուրաքանչյուր տարի նկատելի է առաջընթացը։ Ցանկալի կլիներ, որ ավելի շատ ակումբներ լինեին, և հայ ֆուտբոլիստների թիվը ևս ավելի մեծ լիներ։

-Ո՞վ է եղել կարիերայիդ լավագույն մարզիչը։

-Բնականաբար եղել են այդպիսի մարզիչներ, որոնցից շատ բան եմ սովորել խաղադաշտում և դրա սահմաններից դուրս։ Սակայն նախընտրում եմ չնշել նրանց անունները, որպեսզի չվիրավորեմ մնացած մարզիչներին։ Միևնույն ժամանակ կնշեմ, որ բոլոր մարզիչները տվել են իրենց հնարավորությունների առավելագույնը։

-2015 թվականին հրավիրվեցիր Հայաստանի ազգային հավաքական՝ մասնակցելով Ռումինիայի, Ալբանիայի և Ֆրանսիայի դեմ հանդիպումներին։ Ի՞նչ հիշողություններ ունես՝ կապված այդ խաղերի հետ։

-Մեծ պատիվ էր։ Կարծում եմ՝ յուրաքաանչյուր սկսնակ մարզիկի ամենամեծ նպատակն ազգային հավաքական հասնելն է։ Ցավոք, այդ ժամանակահատվածում մեր ընտրանին իր լավագույն հանդիպումները չէր անցկացնում։ Այդ երեք խաղերն էլ անհաջող ավարտ ունեցան։

-Բավականին մտերիմ հարաբերություններ ունես մեր հավաքականի և «Կադիսի» պաշտպան Վարազդատ Հարոյանի հետ: Ինչպե՞ս է առաջացել ձեր ընկերությունը։ Հաճա՞խ եք հանդիպում Իսպանիայում։

-Վարազդատի հետ շատ հին ընկերներ ենք։ Ռուսերեն լավ խոսք կա՝ Наша дружба проверена временем (Մեր ընկերությունը բռնել է ժամանակի փորձությունը): Ֆուտբոլի շնորհիվ շատ լավ ընկերներ եմ ձեռք բերել։ Ընտանիքներով ևս շատ մոտ ենք։ Կինս և Վարազդատի կինը մանկության ընկերուհիներ են։

-Իսպանիայում մշտական բնակությու՞ն ես հաստատել, թե՞ հնարավոր է՝ մի օր վերադառնաս Հայաստան։

-Անկեղծ ասած, վերջին ժամանակահատվածում ավելի շատ հենց Հայաստանում եմ լինում։ Փորձում եմ աշխատանքս և բոլոր գործերս կապել Հայաստանի հետ, քանի որ Երևանն ինձ համար աշխարհի թիվ մեկ քաղաքն է։

-Ապագայում ի՞նչ պլաններ ունես։

-Այս պահին աշխատում եմ իսպանական ընկերության մարքեթինգի ոլորտում։ Հիմնականում Երևանից հեռակա կերպով եմ աշխատում, անհրաժեշտության դեպքում նոր գնում եմ Իսպանիա։ Աղջիկս երկու տարեկան է։

Փորձում եմ ավելի շատ ժամանակ անցկացնել ընտանիքիս հետ։ Ապագայի հետ կապված հետաքրքիր գաղափարներ ունեմ։ Կյանքը շատ անկանխատեսելի է, այդ պատճառով դժվարանում եմ հիմա պատասխան տալ, սակայն հավանականությունը քիչ չէ, որ մի օր կաշխատեմ ֆուտբոլի ոլորտում։

Սուրեն Մելիքսեթյան