Armsport.am-ը զրուցել է դարպասապահ Գրիգոր Մելիքսեթյանի հետ։ Փորձառու դարպասապահը կիսվել է իր փորձով և ակնկալիքներով։
– Գրիգոր, քո անունը ոսկե տառերով է գրված հայկական ֆուտբոլի պատմության մեջ։ Դուք ձեր կարիերան սկսել եք «Փյունիկում»։ Ի՞նչ է տվել ձեզ «Փյունիկը»։
– «Փյունիկն» իմ երկրորդ տունն է։ Ես հայտնվեցի «Փյունիկում», երբ դեռ շատ երիտասարդ էի։ Ակումբն ինձ տվել է ամեն ինչ՝ առաջադիմելու, կրթվելու, զարգանալու հնարավորություն։ «Փյունիկում» ես դարձա ավելի կարգապահ, պրոֆեսիոնալ և մոտիվացված։
– «Փյունիկում» գլխավոր թիմում դուք սկսեցիք խաղաժամանակ ստանալ բավականին երիտասարդ տարիքում։ Ինչպե՞ս ստացվեց երիտասարդական ֆուտբոլից պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլի անցման ադապտացիան։
– Շնորհիվ գլխավոր մարզիչ Վարդան Մինասյանի և թիմի փորձառու խաղացողների՝ ինձ մոտ ադապտացիան շատ հեշտ անցավ։ Մշտապես զգացել եմ մարզիչների վստահությունն ու աջակցությունը, ինչը իմ մոտ ավելի էր բարձրացնում մոտիվացիան և պատասխանատվությունը։
– Հատկապես 2008/2009թթ. մրցաշրջանը ֆանտաստիկ հաջողված էր ձեզ համար։ «Փյունիկի» հետ դուք նախ նվաճեցիք Հայաստանի Պրեմիեր լիգայի չեմպիոնի կոչումը, դարձաք Հայաստանի գավաթակիր, նվաճեցիք Սուպերգավաթը, իսկ դուք ձեր անհավանական խաղով ճանաչվեցիք մրցաշրջանի լավագույն դարպասապահ։ Ի՞նչ էր այս ամենը նշանակում ձեր համար։
– Մեկ մրցաշրջանում ներքին մրցաշարերում նվաճել բոլոր հնարավոր և անհնարին մրցանակները ուղղակի բացառիկ երջանկություն է։ Դա առավելագույնն է ցանկացած ֆուտբոլիստի համար։ Իսկ իմ անհատական մրցանակը գնահատականն էր իմ կատարած ամենօրյա, դաժանակիր աշխատանքի, ինչի համար շնորհակալ եմ նման գնահատականի արժանանալու համար։ Տիտղոսներն իսկապես մոտիվացնում են և ստիպում ավելի շատ աշխատել։
– Կխնդրեի կիսվել 2008թ. Սուպերգավաթի խաղից, երբ «Փյունիկի» հիմնական կազմից խաղին հայտավորված էիք ընդամենը մի քանի խաղացողներով։ Այդ խաղում ձեր հուսալի գործողությունները և սեյվերը որոշիչ նշանակություն ունեցան խաղի արդյունքի վրա։
– Այդ խաղը շատ առանձնահատուկ է ինձ համար։ Այդ տիտղոսային խաղին «Փյունիկը» որոշել էր հնարավորություն տալ ակումբի երիտասարդ ֆուտբոլիստներին։ Ինձ պատիվ էր ընձեռնվել՝ որպես թիմի ավագ առաջնորդելու երիտասարդներին անչափ կարևոր դիմակայությունում։ Տղաներից շատերի համար այդ խաղը առաջինն էր նման մակարդակում։ Կարծես թե տրամաբանական էր ակնկալել մրցակցի հաղթանակը, սակայն խաղադաշտում տեղի ունեցավ իսկական ֆուտբոլային դաս։ Մեր հաղթանակը ևս մեկ անգամ ապացույցն էր այն բանի, որ եթե կա բավարար ձգտում, մոտիվացիա և հավատ սեփական ուժերին, դու կարող ես անել անգամ անհնարինը։ Այդ տիտղոսի նվաճմամբ էլ առավել բարձրացավ թիմի հաղթական ոգին և նպաստեց հետագա հաղթանակներին։ Իմ հուսալի խաղի մասին կասեմ հետևյալը՝ դա իմ յուրօրինակ շնորհակալությունն էր ակումբին։ Նրանք վստահեցին ինձ, երբ ես երիտասարդ էի։ Այդ խաղում ես պարտավոր էի իմ խաղով վստահություն ներշնչել երիտասարդներին։
– Դուք այն եզակի դարպասապահներից եք, ով բավականին վաղ տարիքում արժանացավ Հայաստանի ազգային հավաքականի մարզիչների ուշադրությանը և հրավիրվեց ազգային հավաքական։ Ի՞նչ է նշանակում ձեզ համար հավաքականում խաղալը։
– Լինել Հայաստանի ազգային հավաքականի անդամ, հագնել Հայաստանի ազգային հավաքականի մարզաշապիկը և ներկայացնել սեփական երկիրդ միջազգային մրցասպարեզներում ուղղակի բացառիկ արժեք է։ Կարծում եմ՝ ցանկացած ֆուտբոլիստի համար ամենաուժեղ մոտիվացիան է խաղալ երկրի գլխավոր հավաքականում։ Շնորհակալ եմ ինձ հետ աշխատած բոլոր մարզիչներից, որոնք ինձ օգնել են հասնել նման խաղամակարդակի, որ կարողանամ խաղալ ազգային թիմիս համար։
– Դուք երկար տարիներ խաղացել եք «Գանձասար-Կապան» ֆուտբոլային ակումբի կազմում և համարվում եք ակումբի պատմության ամենաշատ խաղեր անցկացրած դարպասապահը։ Ի՞նչպիսի փորձ էր ձեզ համար Կապանում անցկացրած ժամանակահատվածը։
– Ցանկացած ակումբի կազմում խաղալը ինձ տվել է յուրօրինակ փորձ, նոր միջավայր, նոր նպատակներ։ Հիշարժան են «Գանձասարի» կազմում անցկացրած ամեն մի օրն ու խաղը։ Հատկապես հիշարժան է ակումբի հետ 2017թ.-ին Հայաստանի գավաթի նվաճումը, որն առաջին գավաթն էր «Գանձասար-Կապան» ֆուտբոլային ակումբի համար։ Այն փաստը, որ մինչ օրս համարվում եմ «Գանձասար-Կապան» ֆուտբոլային ակումբի պատմության մեջ բոլորից շատ հանդիպումների մասնակցած դարպասապահը, հպարտության զգացողություն է առաջացնում ինձ մոտ։ Դա խոսում է իմ հանդեպ ակումբի մարզիչների ունեցած վստահության մասին, որի համար շնորհակալ եմ բոլորին։
– Եվ վերջում, որպես հաջողակ և փորձառու դարպասապահ՝ ինչ խորհուրդ կտաք պատանի և երիտասարդ դարպասապահներին։
– Երիտասարդներին խորհուրդ կտամ՝ անկախ իրենց մասնագիտությունից, աշխատանքի ոլորտից, ամեն ինչին, ինչով նրանք զբաղվում են, մոտենան սիրով և հավատով։ Ցանկացած հանդիպող դժվարության մոտենան բացառիկ հավատով իրենց ուժերի նկատմամբ և սիրով հաղթահարեն դրանք։ Համադրելով այս ամենն ամենօրյա աշխատանքի և կարգապահության հետ՝ նրանք կարող են հասնել իրենց նպատակներին:
Նարե Հովհաննիսյան
