Հայաստանի ազգային հավաքականի և ռուսական «Կրասնոդարի» կիսապաշտպան Էդուարդ Սպերցյանը ծավալուն հարցազրույց է տվել «Спорт-Экспресс» պարբերականին՝ անդրադառնալով ազգային ընտրանու գլխավոր մարզիչ Եղիշե Մելիքյանի հետ հարաբերություններին, թիմում առկա խնդիրներին, Ռուսաստանի հավաքականի փոխարեն Հայաստանն ընտրելու որոշմանը և Կրիշտիանու Ռոնալդուի հետ խոսակցությանը։
Ներկայացնում ենք հարցազրույցի՝ Հայաստանի հավաքականին վերաբերող հատվածը․
— Հայաստանի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Եղիշե Մելիքյանը, դատելով ամեն ինչից, բարդ բնավորություն ունի և արդեն հասցրել է կոնֆլիկտ ունենալ Նաիր Թիկնիզյանի հետ: Ինչպիսի՞ն են Ձեր հարաբերությունները նրա հետ:
— Լավ հարաբերություններ են: Այնպիսին, ինչպիսին պետք է լինեն ֆուտբոլիստի և մարզչի միջև: Հարգալից:
— Ինչո՞ւ տարեցտարի Հայաստանի հավաքականին, չնայած անհատապես շատ ուժեղ խաղացողների առկայությանը, չի հաջողվում թիմային հաջողության հասնել:
— Կարծում եմ՝ խնդիրը նաև սեփական երկրի համար խաղալու պատասխանատվության մեջ է։ Եվ որոշ մրցակիցների հետ մակարդակների տարբերության… Բարդ է խաղալ, օրինակ, Պորտուգալիայի դեմ: Ինչպե՞ս խաղալ նրանց դեմ: Միայն այն դեպքում, եթե մի կողմ դնես բոլոր մտքերդ:
Ինձ թվում է՝ շատ կարևոր է հոգեբանությունը: Պետք է հասկանալ, որ խաղադաշտում բոլորը հավասար են: Այո, միգուցե նրանք ավելի խելացի են, ավելի ուժեղ, խաղում են թոփ առաջնություններում: Բայց դա հոգեբանական պահ է։ Միևնույնն է, պետք է հակահարված տալ, պայքարել, կռվել: Բայց երբ դու հասկանում ես, որ մրցակիցդ ոչ թե մեկ, այլ տասը գլուխ բարձր է քեզնից, բայց նույնիսկ չես էլ պայքարում և ցանկություն չես ցուցաբերում ինչ-որ բան անելու… Ես դա պարզապես չեմ հասկանում: Դա այն է, ինչ մեզ պակասում է՝ մարզական չարությունը, հաղթանակների հանդեպ քաղցը: Իրականում հիմա թիմում շատ երիտասարդ տղաներ կան, և մենք պետք է նրանց հասցնենք, որ խաղադաշտում ամեն ինչ հնարավոր է: Պետք է վերացնել վախը: Սխալվելու վախն առհասարակ ամենավատ բանն է ֆուտբոլում:
— Դուք շատ լավ լուսանկար ունեք Կրիշտիանու Ռոնալդուի հետ: Ինչի՞ մասին էիք խոսում:
— Ֆուտբոլի մասին: Ես նրան ասացի, որ այլևս գոլ չի խփի մեզ: Ճիշտ է, այդ պահին նա արդեն երկու գոլ էր խփել… Բայց այլևս չխփեց: Իսկ իմ խոսքերից անմիջապես հետո նա մի դրվագ ունեցավ, երբ գնդակը սանտիմետրերով շեղ անցավ դարպասաձողից: Ես նրան ասացի. «Դե, ես ասում էի»:
— Հաշվի առնելով աշխարհի և Եվրոպայի առաջնությունների ընդլայնումը, հավատո՞ւմ եք, որ Հայաստանի հավաքականի հետ կխաղաք որևէ խոշոր մրցաշարում:
— Իհարկե: Ամեն ինչ մեր ձեռքերում և ոտքերում է: Ուզում եմ մարդկանց տոն պարգևել և ինքս էլ զգալ այդ ամենը: Երբ հագնում ես հավաքականի մարզաշապիկը, ամեն ինչ փոխվում է: Երբ մենք հաղթում ենք, տեսնում ենք մարդկանց ուրախությունը և հպարտությունը թիմի համար՝ հույզերը համակում են: Հավաքականում խաղալը մեծ պատիվ է: Ես լաց էի լինում, երբ խփեցի առաջին գոլս հավաքականի կազմում: Ազգային թիմ յուրաքանչյուր հրավեր ընդունում եմ մեծ ուրախությամբ:
— Երբևէ չե՞ք փոշմանել, որ ժամանակին ընտրել եք Հայաստանի հավաքականը:
— Ոչ: Այո, բարդ է: Այո, պարտվում ենք: Բայց ես կանեմ ինձնից կախված ամեն ինչ: Կարծում եմ՝ վաղ թե ուշ մեզ մոտ ամեն ինչ կստացվի: Վստահություն կա դրանում, և ես ոչ մի բանի համար չեմ զղջում:
— Գոնե մեկ անգամ Միխայիլ Գալակտիոնովի հետ քննարկե՞լ եք այն փաստը, որ Ձեզ չհրավիրեցին Ռուսաստանի երիտասարդական հավաքական, ինչից հետո Դուք որոշում կայացրիք խաղալ Հայաստանի կազմում:
— Ոչ, երբեք: Ես սկսել եմ խաղալ Հայաստանի հավաքականում 2021 թվականին: Ես ոչ մի ցուցակում չկայի, երբ Ռուսաստանի երիտասարդական հավաքական մրցաշարի էին հրավիրում նրանց, ում երբեք չէին հրավիրել: Ես, կարծես թե, այն ժամանակ ՖԱԼ-ի (Ռուսաստանի առաջին լիգա) լավագույն ռմբարկուն էի… Կամ լավագույններից մեկը: Մենք հարազատներով նայեցինք, ցուցակներում ինձ չտեսանք: Դա վերջնական պահն էր, որից հետո որոշումը կայացվեց:
