Իտալիայի առաջնությունում չեմպիոնական ինտրիգը դե ֆակտո ավարտվել էր գարնան սկզբին, երբ «Միլանը» սկսեց սայթաքել, իսկ «Յուվենտուսը» այնքան ուժեղ չէր դրանից օգտվելու համար։ Այս պարագայում «Ինտերին» ոչինչ չէր մնում, քան մեծացնել իր՝ առանց այն էլ հսկայական առավելությունը հետապնդողների նկատմամբ և ոսկե մեդալները նվաճել արդեն դե յուրե։ Որքան խորհրդանշական էր, որ չեմպիոնության հարցը վերջնականապես փակվեց Միլան քաղաքի դերբիում։
Այս և «Ինտերի» նախորդ հաղթանակներում իր հսկայական ներդրումն է ունեցել Հենրիխ Մխիթարյանը։ Հայաստանի հավաքականի նախկին ավագի համար սա եվրոպական կարիերայի առաջին չեմպիոնական տիտղոսն է, որին մենք՝ բոլորս սպասել ենք 11 տարի։
«Ինտերից» զատ, այս ժամանակահատվածում Հենրիխը կրել է Դորտմունդի «Բորուսիայի», «Մանչեսթեր Յունայթեդի», «Արսենալի» և «Ռոմայի» մարզաշապիկները, նվաճել է տիտղոսներ, այդ թվում՝ եվրագավաթներ, բայց երկրի չեմպիոնությանն ամեն անգամ մի քայլ չի բավանակացրել։ Այս առիթով ArmSport-ի թղթակից Ռոբերտ Գասպարյանը բացառիկ հարցազրույց է վերցրել Հենրիխ Մխիթարյանից, որի ընթացքում մեր ֆուտբոլիստը պատմել է չեմպիոնական էմոցիաների, Սիմոնե Ինձագիի հետ աշխատանքի մանրամասների և 35 տարեկանում նման ֆանտաստիկ մարզավիճակ ունենալու գաղտնիքների մասին։
— Հենրիխ, նախ թույլ տուր շնորհավորել քեզ երկար սպասված չեմպիոնության առիթով: Ի՞նչ էիր զգում այն պահին, երբ հնչեց սուլիչը:
Շնորհակալ եմ շնորհավորանքների համար։ Ասեմ, որ դեռ «Միլանի» հետ խաղից առաջ էր շատ-շատ խոսվում մեր՝ չեմպիոն դառնալու մասին, քանի որ ունեինք միավորների մեծ պաշար մրցակիցների նկատմամբ։ Ամենուրեք լսում էինք ««Ինտերն» արդեն չեմպիոն է, «Ինտերն» արդեն չեմպիոն է», բայց մենք մեզ դեռ չեմպիոն չէինք զգում։ Քանի որ գիտակցում էինք, որ առջևում դեռ 6 խաղ կա, և ամենավճռորոշը լինելու է հենց «Միլանի» դեմ խաղը։ Այդ հանդիպումից դեռ 2 ամիս առաջ ամբողջ թիմով մտածում էինք՝ արդյո՞ք հնարավոր կլինի, որ հենց այդ խաղը լինի չեմպիոնական, որպեսզի կարողանանք հենց նրանց դեմ խաղում առավելության հասնել ու չեմպիոն դառնալ։ Այդ խաղի վերջում, երբ հնչեց մրցավարի եզրափակիչ սուլիչը…չգիտեմ…մինչև հիմա չեմ կարողանում բնութագրել զգացմունքներս, ուրախությանս չափ ու սահման չկար։ Իհարկե, շատ ուրախ եմ, քանի որ սա յուրահատուկ չեմպիոնություն էր, քանի որ այն առաջինն էր իմ եվրոպական կարիերայում։ Այս տիտղոսը, բնականաբար, շատ յուրահատուկ տեղ կունենա իմ գավաթների պահարանում։
-Որքանով էր հեշտ հաղթահարել ճնշումը, երբ դեռ չեմպիոն չդարձած, ամենուրեք ասում էին, որ դուք չեմպիոն եք։
Փորձում էինք որքան հնարավոր է՝ չլսել դրսից եկող խոսակցությունները։ Այսինքն, մենք տրամադրվում էինք, մենք պատրաստվում էինք, մանրամասն վերլուծում էինք հակառակորդին ու պարզապես խաղում էինք մեր խաղը։ Մենք բոլորս էլ հասկանում էինք, որ դրսից եկող նմանատիպ խոսակցությունները կարող էին փչացնել կամ վատ անդրադառնալ թիմի մթնոլորտի վրա։ Մեր նպատակը միայն մեկն էր՝ մոռանալ ամեն ինչ ու խաղալ մեր ֆուտբոլը, ուշադրություն դարձնել միայն մեզ վրա։ Գիտեինք, բնականաբար, որ այդ բաղձալի պահն էլ կգա, դրա համար չէինք կենտրոնանում ու զուտ հաճույք էինք ստանում մեր խաղից։
-Սա «Ինտերի» 20-րդ չեմպիոնությունն էր։ Ամբողջ քաղաքում թիմի երկրպագուները խելագարության էին հասել գերբի վրա 2-րդ աստղի առկայության առիթով…
Կարծում եմ, որ առաջնության սկզբնամասում, երբ հաղթանակը հաղթանակի հետևից գնում էինք առաջ, արդեն խոսակցություններ սկսեցին շրջանառվել 20-րդ սկուդետտոյի մասին, այն լինելու է յուրահատուկ։ Ես անձամբ լիարժեք դա չէի պատկերացնում, քանի որ առաջին անգամ էի մոտենում չեմպիոնությանը Եվրոպայում։ Պատկերացում չունեի, ի սկզբանե, թե ինչ ոգևորություն էր տիրում երկրպագուների ու առհասարակ բոլորի շրջանում։ Բայց կարող եմ ասել հետևյալը. Բացի նրանից, որ սա 20-րդ սկուդետտոն էր, հասկանանք նաև՝ երբ ենք այն նվաճել՝ «Միլանի» հետ դերբիում։ Այս հանգամանքը մնացածին կրկնակի, նույնիսկ եռակի լիցք հաղորդեց, ոգևորեց ու ուրախացրեց երկրպագուներին։ Երբ ավտոբուսով շրջում էինք քաղաքում, այնտեղ հասկանում էինք՝ ինչպիսի մեծ գործ ենք արել, ինչպիսի մթնոլորտ էինք ստեղծել երկրպագուների շրջանում։
— Ինչպիսին՞ ստացվեց մրցաշրջանը: Ինչպե՞ս ուշքի եկաք «Ատլետիկոյից» կրած պարտությունից հետո:
Բնականաբար այդ պարտությունը միայն մեր ֆուտբոլիստների մեղքն էր, մեզանից յուրաքանչյուրն է դրա պատասխանատուն։ Կարծում եմ՝ հաշվի մեջ առաջ անցնելով Մադրիդում, մենք մի փոքր թուլացանք, կորցրինք զգոնությունը, քանի որ տանն էլ 1-0 հաշվով հաղթել էինք։ Մեզ ինչ-որ պահի թվաց, որ հարցերը լուծված են, բայց չարաչար սխալվեցինք։ Երևի թերագնահատեցինք մրցակցին, ու երբ «Ատլետիկոն» հավասարեցրեց դիմակայության հաշիվը, արդեն ուժասպառ էինք եղած, չէինք հասկանում՝ դաշտում ինչ է տեղի ունենում։ Հատկապես դա վերաբերվում էր վերջին 10-15 րոպեներին, երբ «Ատլետիկոն» մեկը մյուսի հետևից վտանգավոր պահեր էր ստեղծում մեր դարպասի մոտ։ Վստահաբար ասում եմ, որ վերջաբանն այդպես ստացվեց միայն մեր հոգնածության պատճառով։ Բայց սա ֆուտբոլ է, ու հենց այսպիսի սխալների վրա ենք մենք սովորում և առաջ շարժվում։ Իմանալով, որ առաջնությունում դեռ շատ անելիքներ ունեինք, փորձեցինք որքան հնարավոր է՝ արագ մոռանալ այդ հանդիպման մասին և կենտրոնանալ ներքին առաջնության վրա, որպեսզի կարողանայինք մեր գործն ավարտին հասցնել և դառնալ Իտալիայի չեմպիոն։
— Դու աշխատել ես բազմաթիվ տիտղոսակիր մասնագետների հետ, բայց առաջին չեմպիոնությունը նվաճել ես մինչև այդ երբևէ չեմպիոն չդարձած Սիմոնե Ինձագիի հետ: Ի՞նչ աշխատանքային առանձնահատկություններ ունի նա, ինչ կպատմես նրա մասին:
Ճիշտ է՝ աշխատել եմ շատ մարզիչների հետ։ Նրանցից յուրաքանչյուրն ունի աշխատանքի իր մեթոդիկան, իր ֆուտբոլային փիլիսոփայությունը, ֆուտբոլիստների հետ աշխատելու յուրահատուկ մոտեցումը։ Բոլորից էլ շատ բան եմ սովորել։ Այո, ճիշտ եք նշում՝ իմ և Սիմոնե Ինձագիի համար սա առաջին չեմպիոնությունն է։ Սա ևս հաճելի է։ Որովհետև «Ինտեր» եկած օրվանից ի վեր սա արդեն իմ չորրորդ տիտղոսն է։ Մինչև այդ հաղթել էինք Իտալիայի Սուպերգավաթում, մեկ անգամ էլ գլխավերևում պահել ենք Իտալիայի գավաթը, բայց չեմպիոնությունն այլ զգացողություն է, մանավանդ՝ առաջինը։ Փորձում ենք անել այն, ինչ մարզիչն է ասում, այն, ինչ խնդրում և պահանջում է, որովհետև ամենաառաջին պատասխանատուն մարզիչն է լինում։ Երբ թիմը հաղթում է, նշանակում է՝ լավ են աշխատել բոլորը, բայց պարտության պարագայում բոլորը մեղադրում են հենց մարզչին։ Փորձում ենք բոլորս օգնել միմյանց, առաջ շարժվել ու հասնել մեր նպատակին։ Եվ դա այն դեպքում, որ Ինձագին շատ մոտ էր «Ինտերում» աշխատելու հենց իր առաջին տարում չեմպիոն դառնալուն, բայց բոլորը հիշում են՝ ինչպես պարտվեց «Ինտերն» այդ մրցաշրջանում։ Շատ ուրախ եմ, որ իր գլխավորությամբ կարողացանք չեմպիոն դառնալ։ Հույս ունեմ՝ սա կլինի մեր համատեղ առաջին, բայց ոչ վերջին չեմպիոնությունը, որովհետև դեռ հաղթանակի, չեմպիոնության ծարավ եմ։ Տիտղոսներ հաղթելու և այս ակումբի հետ հաղթանակներ տանելու ցանկությունս դեռ անսպառ է։
— Այս մրցաշրջանում արդեն 10 ասիսթ ես արել առաջնությունում, բայց գոլերը շատ չէին: Գո՞հ ես անձամբ քո մրցելույթներից:
Կարող եմ այս մրցաշրջանը բաժանել երկու մասի։ Նախ բացատրեմ՝ ինչու։ Առաջինում թող լինի այն հատվածը, որտեղ կերևա՝ ինչքան խաղաժամանակ եմ ստացել, որքան եմ աշխատել, որքան եմ օգնել թիմին ներքին առաջնությունում, Չեմպիոնների լիգայում և Սուպերգավաթի համար խաղերում։ Կարող եմ շատ գոհ լինել, քանի որ տիտղոսներ ենք նվաճել, որոնցից մեկը՝ չեմպիոնությունը, և մեծ գործ ենք արել։ Չնայած, իհարկե, չենք բավարարվելու ձեռք բերածով։
Երկրորդ մասն արդեն վերաբերվում է նվազ արդյունավետ լինելուն։ Բայց եկեք չմոռանանք, որ գալով այս ակումբ, ինչպես նաև «Ռոմայում» խաղացած վերջին մրցաշրջանում, ես փոխել էի դիրքս։ Ավելի շատ նահանջեցի միջին գծի խորք, սկսեցի խաղալ կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում, նվազեցին իմ ֆունկցիաները հարձակողական գոտում կամ եզրում, որտեղ ավելի շատ եմ սիրում խաղալ, բայց հասկանալով այդ ամեն ինչը, չմտածեցի, որ դա իմ դիրքը չէ, չեմ կարող հարմարվել, այլ փորձեցի ադապտացվել և իմ ցուցադրած ֆուտբոլը հարմարեցնել այդ դիրքին։ Դրա համար չեմ սրտնեղում։ Ճիշտ է՝ քիչ գոլ խփեցի՝ ընդամենը 2-ը, այն էլ «Միլանի» դարպասը։ Կցանկանայի ավելի շատ գոլ խփել, ունեի հնարավորություններ, բայց այդպես ստացվեց։ Ես չեմ կարող ուրախ չլինել, որ իմ գործողությունների ու փոխանցումների շնորհիվ իմ թիմակիցներն եմ կարողանում գոլ խփել և թիմին հաղթանակներ պարգևել։ Կփորձեմ հաջորդ մրցաշրջանում մի փոքր ավելի շատ գոլեր խփել ու ավելի շատ գոլային փոխանցումներ կատարել և ավելի գոհ մնալ իմ արդյունավետությունից։
— Հենրիխ, արդեն 35 տարեկան ես, բայց հիացնում ես բոլորին քո անխափանությամբ: Ո՞րն է քո հաջողության գաղտնիքը:
Առաջնահերթ, իհարկե, ինձ նման մարզավիճակում պահում է սերը հանուն ֆուտբոլի։ Երբ առավոտյան արթնանում եմ, բարձր տրամադրությամբ եմ դա անում և ուրախանում եմ, որ գնում եմ մարզման։ Եվ ոչ թե ասում եմ ինքս ինձ՝ «վա՜յ, էլի պետք է գնամ մարզման, հոգնած եմ, չեմ ուզում մարզվեմ, գիշերը լավ չեմ քնել»։ Ես մարզման գնում եմ ուրախությամբ, ինքս ինձ չեմ խաբում։ Ես ունեմ այդ ցանկությունը, իմ մեջ դեռ եռում է սերը ֆուտբոլի հանդեպ։ Չի եղել գեթ մի օր, նույնիսկ ամենաանհաջող արդյունքից կամ պարտությունից հետո ես չեմ ասել՝ «ե՞րբ է ավարտվելու վերջապես այս առաջնությունը, որ գնամ հանգստանամ, գնամ արձակուրդ»։ Մարզումային ոչ մի պրոցես բաց չեմ թողել, չեմ զլացել, արել եմ ամեն ինչ՝ նախամարզումային և հետմարզումային վարժությունները, պրոցեդուրաները։ Սա գաղտնիքներից առաջինն է։
Բացի դրանից, փորձում եմ որքան հնարավոր է՝ լավ հետևել առողջությանս՝ քնիս ռեժիմին ու առողջ սնվելուն։ Փորձել եմ շատ բաներ հեռացնել իմ սննդակարգից, որպեսզի կարողանամ ավելի երկար խաղալ։ Ճիշտ է՝ դա ամենևին էլ հեշտ չէ, բայց մեր դիետոլոգի օգնությամբ հասել ենք այդ հաջողության։ Լավ քնել, լավ մարզվել, լավ սնվել ու լավ հանգստանալ՝ սրանք են իմ հաջողության գրավականը, չնայած որ շատ դեպքերում չի ստացվում հանգստանալ, քանի որ տղայիս հետ արդեն երկրորդ մարզումն ենք անում տանը (ծիծաղում է)։
— Իտալական մամուլում գրում են, որ չեմպիոն դառնալու հաջորդ օրը «Ինտերի» երկրպագուները առավոտյան շուտ եկել են մարզաբազա ձեզ շնորհավորելու ու տեսել են՝ ամենաառաջինը մարզմանը դու ես եկել…
Այո, ճիշտ է։ Ասեմ ավելին՝ միայն այդ օրը չէ, որ մարզմանը առաջինն եմ եկել։ Գրեթե միշտ եմ գալիս առաջինը կամ առնվազն առաջիններից մեկը։ Բայց, ինչպես ասացի, դա իմ օրվա ծրագիրն է, օրվա համակարգն է՝ շուտ գալ մարզմանը՝ ավելորդ ժամանակ չկորցնելու և ժամանակային հաշվարկը չխախտելու համար։ Դրա համար անհրաժեշտ է ճիշտ ժամին արթնանալ, նախաճաշել, պատրաստվել, մարզվել, մարզումից հետո դարձյալ վարժություններ, սնվել ու հետո նոր վերադառնալ տուն։ Ես գիտակցում եմ՝ իմ կարիերայի ավարտին քիչ ժամանակ է մնացել, ու փորձում եմ՝ որքան հնարավոր է արդյունավետ օգտագործել յուրաքանչյուր րոպեն։ Թեպետ նշեմ, որ առաջին տարին չէ, որ ապրում եմ նման ռեժիմով՝ միշտ եմ առաջիններից մեկը եկել մարզման և վերջիններից եմ եղել, որ ավարտել է մարզումը։ Սա զուտ ասում եմ, որպեսզի բոլորը հասկանան, որ ես չեմ դարձել 35 տարեկան ու նոր գիտակցել, որ պետք է այդպես ապրեմ ու մարզվեմ։ 35 տարեկանում հնարավոր է բարձր մակարդակի ֆուտբոլ խաղալ։
Ռոբերտ Գասպարյան
