Միլանի «Ինտերի» հայ կիսապաշտպան Հենրիխ Մխիթարյանը լայնածավալ հարցազրույց է տվել իտալական հեղինակավոր Gazzetta.it պարբերականին՝ խոսելով մի շարք կարևոր և հետաքրքիր թեմաների մասին։
— Չե՞ք ափսոսում, որ երբեք չեք ստացել համաշխարհային աստղերին բնորոշ ճանաչում։
— Յուրաքանչյուրն իր ճաշակն ունի։ Ես խաղում եմ ֆուտբոլը սիրելու, կյանքը վայելելու և ինքս ինձ հետ ներդաշնակ լինելու համար։ Եթե ես գոհ եմ ինքս ինձնից, դա ինձ բավական է։ Թող ուրիշները չդասեն ինձ լավագույն տասնյակում կամ հարյուրյակում, դա կարևոր չէ։ Եթե թույլ լինեի, չէի խաղա այն ակումբներում, որտեղ խաղացել եմ։
— Դուք տիրապետում եք հինգ լեզվի։ Խաղի ընթացքում ո՞ր լեզվով եք մտածում։
— Ֆուտբոլի լեզվով՝ միակ, համընդհանուր լեզվով։ Մյուս լեզուներն անհրաժեշտ են ուրիշներին ինչ-որ բան փոխանցելու համար, նույնիսկ մարզումների ժամանակ, քանի որ ես միշտ ձգտում եմ հաղթել։
— Ընտրեք մի բառ, որը բոլոր լեզուներում նույն նշանակությունն ունի։
— Կյանք։ Life. Vie.։ Իմ կյանքը ֆուտբոլում է, այստեղ եմ երջանիկ և ուզում եմ մնալ։
— Ձեր «անպարտելի» բառը երբեմն կարծես բեռ էր դարձել։ Դուք ինքներդ ասել եք. «Երբեմն մենք մեզ չափազանց ուժեղ ենք զգում և կորցնում ենք կենտրոնացումը»…
— Այո, դա ակնհայտ խնդիր էր։ Մենք կորցրինք միավորներ, քանի որ, հավանաբար, ենթագիտակցորեն կարծում էինք, որ միևնույն է կհաղթենք։ Հիմա բոլորս՝ մարզչի հետ միասին, աշխատում ենք այդ սխալը չկրկնելու վրա։ Բայց ես հավատում եմ, որ եթե լավ մարզվենք և նվիրվենք թիմին, «Ինտերի» համար ամեն ինչ հնարավոր է։ Դա ամբարտավանություն չէ, այլ հաղթանակի ձգտում։
— Ձեր վերջին խոսքը՞։
— Կյանք։ Ամեն ինչ, ինչ անում եմ, կյանքի համար է։
