2. 0. 2. 0

Երբ նայում եք այս թվերից յուրաքանչյուրին, դրանք կարծես կապ չունեն միմյանց հետ և ոչինչ չեն ասում մեզ, բայց նրանց մեջ այնքան թաքնված ասելիք կա. փորձենք տեսնել:

2.

Երկու մեծ սպորտային մրցաշարեր, որոնց մեկնարկին սպասում էին միլիոնավոր երկրպագուներ:

Օլիմպիական խաղերը և ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնությունը պետք է դառնային այս տարվա սպորտային զարդերը, բայց….

0.

Զրո կասկած, որ ամեն ինչ անցնելու է նախապես գծված ծրագրով:

Երբ վստահ ես, որ կյանքի սահուն ընթացքը ոչինչ չի կարող խաթարել: Երբ վստահ ես, որ սպորտն այն «ապահովության կղզյակն» է, որտեղ ցանկացած պահի կարող ես պատսպարվել առօրյա խնդիրներից, բայց…

2.

Առաջնագծում զոհվեց…

Երկու բառ, որոնք գրելն ու կարդալն ամենաբարդն էին ՝ մեզ և մեր ընթերցողների համար:

Այս բառերն առանց թակոցի մտել էին բոլորիս սրտերի և հոգիների մեջ, առանց թակելու վերցրել էին մեր մի մասնիկը և նույնքան առանց թակոցի փակել էին հույսի բոլոր դռները, բայց…

0.

Զրոն այն միակ թիվն է, որին հանդիպելիս բոլոր թվանշանները ոչինչ չեն վաստակում:

Զրոն այն միակ թիվն է, որին չես կարող մեղադրել դատարկ լինելու մեջ: Եվ վերջապես զրոն այն թիվն է, որը քեզ հնարավորություն է տալիս նոր մեկնարկ վերցնել և շարժվել առաջ, բայց….

Նախորդ տարի չէինք էլ կարող պատկերացնել, որ այս 4 թվերի համադրությունը մեզ այսքան ցավալի հույզեր կպարգևի:

2020-ը մեկնարկեց «անտեսանելի թշնամու» ՝ Covid 19-ի դեմ պայքարում, որի թողած հետքերը մինչև հիմա էլ տեսանելի են: Մարդկությունը բախվեց մի հակառակորդի, որին չէր հետաքրքրում ձեր կրոնական, ազգային կամ քաղաքական պատկանելիությունը:

📍 «Մեր կյանքը կարծես նմանվեց մի տեսաժապավենի, որի ընթացքը մի քանի անգամ դանդաղեցվեց»:

Սրանք իտալացի հայտնի վազորդ, Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր Դոնատի Սաբիայի խոսքերն էին, որը նա գրառել էր սոցիալական ցանցերում:

Կորոնավիրուսով վարակված 56-ամյա Սաբիայի սիրտը կանգ առավ այս տողերից ընդամենը 3 օր անց:

📍 Ահա թե որքան փխրուն է մեր գրի առած տողերի և մտքերի կյանքը:

Ահա թե որքան անպաշտպան ենք մենք նորին մեծություն ճակատագրի առջև. անկախ այն բանից՝ հավատու՞մ ենք դրան, թե՞ ոչ:

Սեպտեմբերի 27.

📍 Ցավոք, մրրիկին չի հետաքրքրում, թե ինչ եք մտածում իր մասին: Նա գալիս և անում է իր գործը:

Ստացվեց այնպես, որ մեր ազգի համար ևս մեկ սարսափելի մրրիկ էր նախապատրաստված:

📍 Ահա թե որն է պատճառը, որ դժվարանում եմ գրել այս հոդվածը:

Այսօր կարող եմ անկեղծ և ուղիղ խոսել քեզ հետ՝ իմ ընթերցող: Նախորդ տարվա ընթացքում մոտ 50-ից ավելի հոդվածներ եմ գրել, իսկ այժմ չեմ կարողանում մտքերս ամփոփել և շարադրել. պարզապես կասեմ:

📍 Իրականության վրա կարող ենք աչք փակել, բայց ոչ ՝ հիշողությունների։

Նայեք այս պայծառ տղաների լուսանկարներին և հանկարծ չփորձեք արտասվել: Նման միտք անգամ թույլ չտաք, որ անցնի ձեր մտքերում:

Նրանք մեր մարզիկներն են, ովքեր իրենց կյանքը չխնայեցին հայրենիքի համար: Նրանք տղաներ են, ում մասին իրավունք չունենք խոսել անցյալ ժամանակով:

Պարզապես նայեք այս տղաներին , գամեք նրանց ձեր հիշողության մեջ և իրենց աչքերում տեսեք մեր մյուս անմահ հերոսներին:

Ինչպես հայտնի մտածողն էր ասում.

📍 Ինձ միշտ դուր են եկել նրանք, ովքեր առանց ծնողների օգնության էլ լույս աշխարհ կգային:

Ահա այսպիսի տղաների եք այժմ տեսնում. Դե փորձեք ասել, որ նրանք այլևս մեզ հետ չեն: Դե փորձեք ասել, որ չեք հավատում նրանց ուժին:

📍 Հեշտ չէ մահանալուց հետո ողջ մնալը. պատահում է՝ հանուն դրա ստիպված ես զոհաբերել կյանքդ։

Այս տղաները կարողացան. նրանք ապրում են, քանի դեռ մենք ենք դա անում:

Եվ ուրեմն, արժանի լինենք նրանց, արժանի լինենք նրաց մասին հիշողությունները մեր սրտերում ամուր պահելու պատվին:

Նրանք ողջ են, քանի դեռ մենք հավատում են լուսավոր ապագային, քանի դեռ հավատում ենք նոր հաղթանակների, իսկ դրանք անպատճառ լինելու են:

Սպորտային Հայաստանը գալիք տարում մեծ հաղթանակաների կարիք ունի: Փորձենք միասին կերտել դրանք և յուրաքանչյուրս այդ գործին նվիրվենք մեր ունեցածի 101%-ով:

📍 Եթե չենք կարող փոխել աշխարհը, ապա թույլ չտանք, որ այն փոխի մեզ:

Կարող ես հեռանալ 2.0.2.0. դու չհաղթեցիր մեզ:

Կարող ես հեռանալ 2.0.2.0. դու կմոռացվես, իսկ նրանք ՝ երբեք:

Նարեկ Գրիգորյան